In de wereldstad Crépy-en-Valois om precies te zijn. Op de 25rue Sadi Carnot. Wat zou daar zitten? We zitten aan de McChicken, verder zeggen we niks
Gaat goed tot nu toe. Tempo ligt niet enorm hoog, met name omdat we de tolwegen vermijden. Maar de auto werkt nog naar volle tevredenheid. Motortemparatuur liep alleen wat hoog op. Het is alleen nog even onduidelijk of dat komt door een gebrek aan koelvloeistof (controleren we zo nog even) of de berg-etappe (Wouter zegt: Maak er maar heuvel-etappe van, zo bijzonder was het niet) die we er net op hebben zitten.
Alles hangt af van hoe de auto het volhoudt, maar tot nu toe gaat het voorspoedig. Dat mag ook wel want we hebben alleen nog maar vanaf IJburg naar Amsterdam-Noord gereden
Er zijn zojuist 50 teams gestart, onderweg naar Afrika. Tot aan Haseldonk rijden we met alle teams bij elkaar. Daarna proberen we op gezette tijden elkaar weer te zien (zoals wanneer we bij Gibraltar het water oversteken – het zou jammer zijn als we de boot missen).
We zijn nu onderweg naar Tours, alwaar we in een Formule 1-hotel zullen overnachten.
Het is bijna zover, over anderhalve week starten we vanuit Amsterdam-Noord aan de reis naar Dakar! Mocht je geïnteresseerd zijn in de plek waar de start plaatsvindt: dat is vanaf Cafe Noorderlicht, NDSM-werf in Amsterdam Noord. Ook het adres is inmiddels bekend, namelijk de TT Neveritaweg 33 (postcode 1033WB).
12 februari 2011 gaan wij, Team DAfriKAR, deelnemen aan de Amsterdam Dakar Challenge. Deze Challenge heeft als doel om op eigen kracht de 6.500 km lange trip naar Dakar (Senegal) te rijden in een auto van met een aanschafwaarde van maximaal € 500,-. In Dakar aangekomen wordt de auto geveild of geschonken. De opbrengst van de veiling gaat naar het goede doel, samen met het bedrag wat we op gaan halen door middel van sponsoring.
Hebben we 11 dagen geen andere blanke dan onszelf gezien,
Hebben zo’n 100 mensen gereageerd op de oproep voor bekering,
Heeft God mensen genezen van defecte gewrichten, pijn en ziektes,
Hebben we voor het eerst een Pakistaanse kerstman (in een dienst!) gezien,
Hebben we circa 7 keer het King of Kings liedje met dansje gedaan,
Hebben we eigenlijk teveel meegemaakt om hier op te noemen!
We kijken terug op een mooie tijd hier in Pakistan. Christenen zijn bemoedigd, en mensen zijn tot geloof gekomen. Dat was het doel van onze reis, dus het is zeker geslaagd!
We hebben nog 2 meetings gehad, Ralph heeft gesproken op de laatste avondmeeting, en op zondagochtend hebben we alle drie nog wat gedaan. Gisteravond hebben we de hele familie mee uit eten genomen. Dit was heel leuk om met elkaar te doen, we hebben wederom de ‘cake gesneden’, ditmaal voor de 5 jarige verjaardag van de ministry van Khurram, de verjaardag van Jermiah die morgen 2 jaar wordt, en omdat het bijna kerst is. Het eten was verrassend lekker en het restaurant was echt netjes, zelfs voor Westerse maatstaven! Voor 14 man waren we nog geen € 45 kwijt, dus hier kun je nog eens een keer wat mensen trakteren. Verder hebben we zowel gisteren als vandaag een aantal huizen van christenen in de buurt bezocht en daar voor mensen gebeden en ze gezegend.
Over een paar uur gaat onze terugreis beginnen. Om circa 23:00 met de auto naar Lahore, en om 3:45 vertrekt ons vliegtuig naar Abu Dhabi. Daar moeten we 7 uur wachten op de vlucht naar Frankfurt, dus we gaan kijken of we daar de stad kunnen bekijken. Dat kan nog wel eens een probleempje worden aangezien Ralph stempels van Israël in z’n paspoort heeft staan, en het schijnt dat je dan geweigerd kunt worden. Hopelijk kunnen we op tijd in Frankfurt landen, want zojuist was zelfs hier op het nieuws dat in Europa records aan sneeuw waren, en dat de luchthaven van Frankfurt daardoor aardig plat ligt. Gelukkig kan er in 24 uur veel veranderen en komt dat vast goed!
Iedereen die meegelezen, meegesponsord of gebeden heeft, bedankt! En tot de volgende, mei: Nepal.
Weer hoog tijd voor een nieuw verslagje want we zijn alweer 3 meetings verder inmiddels. We hebben nu elke dag ‘s avonds een evangelisatiemeeting gehad. Tijdens deze meetings doen we een 30-40 minuten prediking vanuit de Bijbel, en daarna doen we een oproep tot bekering. Aansluitend daarop leggen we op zieken de handen voor genezing. Woensdagavond hebben we een avondmeeting gehad en daar heeft Ralph gesproken over het verhaal van de verloren zoon, en dat God op de uitkijk staat voor iedereen. Op de oproep tot bekering reageerden zo’n 20 mensen. Op donderdagavond heeft Liesbeth gesproken over Psalm 23. Het is goed om te zien dat zij gewoon mag prediken in dit land waar de positie van de vrouw toch wel anders is! Ze wilden wel graag dat ik de oproep voor bekering deed. Op de oproep kwamen zo’n 25 mensen naar voren. Daarna hebben we ook weer voor de zieken gebeden. Gisteravond heb ik gesproken over dat Mozes geroepen werd door God om het volk te redden. En vandaag de dag is God nog steeds dezelfde en neemt Hij initiatief om de mensen te redden van de straf op de zonde, door zijn zoon Jezus. Ook hier waren er weer zo’n 20 mensen die reageerden op de oproep tot bekering.
Gisteravond hebben we meer dan een uur in een busje gezeten met 16 man om een dorpje buiten de stad te bereiken waar we de meeting hadden. Omdat er in Pakistan tegenwoordig vrij weinig blanken komen, hebben veel kinderen nog nooit een blanke gezien in real life. Dus ze zitten ons vaak aan te staren en foto’s te maken met mobieltjes enzovoort.
Bij het bidden voor zieken is het net als in India en Nepal vaak lastig om te polsen of mensen daadwerkelijk genezen zijn. Na gebed zegt 9 van de 10 mensen genezen te zijn, maar het is soms de vraag of ze het wel durven te zeggen als ze nog steeds pijn of ziekte voelen. Dus dat is wel jammer, maar er gebeuren ook zeker wel duidelijke wonderen. Liesbeth heeft gisteravond bijvoorbeeld meegemaakt dat een vrouw haar arm niet meer kon buigen en pols niet meer kon bewegen door een ongeluk. Na gebed kon ze haar arm weer compleet buigen, en ook haar pols functioneerde weer helemaal zoals het hoort.
Ook het demonstreren van wonderen gaat wat moeizaam. Zo zijn er wel veel mensen met rugklachten, maar niemand z’n armen staan daarbij ongelijk. Dus we kunnen niet laten zien dat God de armen gelijk zet door gebed. Ook wilde ik op het podium bidden voor iemand met een doof oor, maar toen ik zijn oor testte bleek hij mij op 10 meter afstand nog steeds te horen. Hij was dus helemaal niet doof. Dus dat gaat soms wat moeizaam, maar daar kunnen we ook weer van leren voor een volgende keer.
We hebben niet zulke bizarre entree’s meegemaakt als op de eerste avond. Het vuurwerk en de trommelaar hebben we niet meer gezien. Wat wel elke keer terugkomt zijn de bloemetjes die over ons heen gegooid worden, en we krijgen elke keer de krans om onze nek aan het begin van de preek. Het is wel vreemd hoe snel we aan die taferelen wennen, het wordt al bijna normaal.
Dit onderdeel van hun cultuur is in mijn ogen wel wat discutabel. Het is goed om je gasten te eren, maar het gaat wel wat ver hier. Het is ook opvallend dat de pastors op het podium graag heel geestelijk willen overkomen. Ze bidden vaak schreeuwend en enorm lang. Maar als we ze een beetje leren kennen zijn het wel echt oprechte christenen, bij wie het in het hart echt wel goed zit. En dat is waar God naar kijkt. Die hele poespas zou alleen wel wat minder kunnen, zodat ze meer tot de kern van de zaak kunnen komen. We zouden hier graag onderwijs over geven, maar helaas is de tijd daar te kort voor
Vanmiddag gaan we even shoppen in de stad. Hopelijk kunnen we wat leuke dingen scoren voor weinig Vanavond hebben we dan weer een meeting waar Ralph zal spreken. Morgenochtend hebben we weer een kerkdienst hier in huis, en misschien hebben we daarna nog een avondmeeting. Het einde komt alweer in zicht. Maandag gaan we de familie mee uit eten nemen als dank voor hun gastvrijheid. Voor die tijd zal ik nog even een laatste blog posten!
Hieronder de foto’s van laatste 3 dagen, de locatie waar we gisteravond waren, en nog wat filmpjes!
Hier dan alweer het volgende verslag van de tweede en laatste dag pastor & leaders seminars. Het was wederom een geslaagde dag. Naar goed Pakistaans gebruik begonnen we weer veel te laat, de officiële tijd was 10:00, maar we begonnen uiteindelijk pas om 11:30. Nadat we nog 2 liedjes gezongen hebben heeft Sister Liesebath speciaal voor de vrouwen gesproken. Er waren ook echt veel vrouwen op af gekomen, er waren zo’n 140-150 mensen, waarvan zo’n 100 vrouwen. Sister Liesebath heeft een goede boodschap gebracht, waarin ze de vrouwen verteld heeft dat ze niet minderwaardig zijn, maar juist onmisbaar. En dat God ook hen wil gebruiken, en dat God dromen in hun hart legt. Uiteindelijk heeft ze voor de vrouwen in het algemeen gebeden, en we hebben met elkaar nog geprofeteerd over een aantal vrouwen in de zaal.
In de tweede sessie hebben Ralph en ik gesproken. Ralph heeft gesproken over de doop met de Heilige Geest. Als toepassing heeft hij mensen naar voren gevraagd die de Heilige Geest wilden ontvangen. Het waren wel een stuk of 35 mensen, dus we hebben ze kort de handen opgelegd, en een heel aantal was voor het eerst in tongen gaan spreken!
Toen was het mijn beurt, en ik heb nog wat gedeeld over profetie. Over wat profeteren nou precies is, en dat het belangrijk is dat de kerk dit weer gaat doen zoals Paulus schrijft. Ook heb ik uitgelegd hoe je dan een profetie precies ontvangt en hoe je dan een profetie uitspreekt. Jacobus zegt dat geloof zonder daden dood is, dus we hebben het dan ook meteen maar in de praktijk gebracht. Ik heb 3 mannen en 3 vrouwen naar voren gevraagd die nog nooit eerder geprofeteerd hadden, en hen laten profeteren. Een aantal hadden wel een duidelijke profetie van God voor iemand ontvangen, en een aantal hadden een beeld voor de kerk in het algemeen. Het hele onderwijs voor profetie was voor voor velen helemaal nieuw, en ze vonden het duidelijk spannend om in uit te stappen. Maar toch willen ze wel graag met deze nieuwe dingen aan de slag gaan en dat is mooi om te zien! Over het algemeen zijn de mensen toch redelijk verlegen en terughoudend. Toen ik tegen het eind van de seminars vroeg wie er al zin had in de lunch, stak niemand z’n hand op. Khurram zei dat ze dat niet durven te doen of dat ze dat niet zo beleefd vinden. Verder heb ik ze ook nog even geleerd om ‘hoe gaat het’ zeggen, dus nu kunnen ze allemaal een klein zinnetje Nederlands.
Achteraf kwamen er veel mensen naar ons toe om te zeggen dat ze ‘very blessed’ waren door de teachings, en volgens mij heeft Sister Liesebath wel 20 complimenten gehad over haar teaching, dus dat was erg leuk. We hopen uiteraard dat ze het geleerde nu zelf toe gaan passen!
In huis is het nog steeds goed vertoeven. Op het moment van schrijven is de stroom weer eens uitgevallen, wat hier op wisselende tijdstippen het geval is. Vanmiddag heb ik achterop de motor een rondje door de buurt gereden. Het was leuk om even buiten het huis te komen en wat van Faisalabad te zien. De verschillen tussen rijk en arm zijn ook hier duidelijk aanwezig. We passeerden een aantal winkels die er zo mooi uitzagen dat ze ook in de duurdere straten van onze hoofdstad hadden kunnen staan. Tegelijkertijd rijden er in diezelfde straat ook ezelkarretjes met kooplui die hun spullen op vervoeren.
De komende 5 of 6 avonden hebben we ‘evangelism healing meetings’ in verschillende delen van de stad. Vanavond gaat Brother Ralph spreken, en morgen zal Sister Liesebath prediken.
Tot zover weer even. Helaas geen filmpjes dit keer want Ralph z’n camera is ermee genokt. Trouwens hebben jullie Zacheüs nog voorbij zien komen in het vorige filmpje?!
Jesu Kai Name Mein Salam Jee! Kja Hal Hè. Oftewel; gegroet in Jezus naam! Hoe gaat het? Hier weer een tweede blog, aangezien we alweer 2 seminars voor pastors & leaders gehad hebben. Gisteravond hebben ze hier op het dak een samenkomsttent gebouwd. Daarin hebben we vandaag twee seminars gegeven. Er waren ruim 100 kerkleiders aanwezig uit Faisalabad. Ze kwamen uit verschillende kerk denominaties, zowel pinkster voorgangers, huisgroepleiders en ook presbyteriaanse voorgangers. Dat laatste kun je vergelijken met Nederlands Gereformeerd.
Vanmorgen hebben we (uiteraard) weer eerst 2 liedjes met de mensen gezongen. Daarna heeft Ralph de eerste seminar/prediking gegeven. Hij heeft gesproken over wat handelen naar geloof nou precies is, en hoe je dat kunt doen. Hij heeft de mensen uitgedaagd om te gaan handelen naar wat het woord van God zegt. Als toepassing heeft hij samen met de mensen een bijbeltekst hardop uitgesproken, want geloof komt door het horen van het Woord. Het was een duidelijke boodschap, waar de mensen zeker door opgebouwd zijn.
De volgende sessie heb ik ingevuld. Ik heb het gehad over de Gadareense bezetene die Jezus bevrijdde van een legioen boze geesten. Vervolgens de situatie van die bezetene belicht, die was ronduit vreselijk te noemen. En Jezus veranderde de situatie compleet. Jezus kan dus ook hun situatie veranderen, pijn of verdriet weg nemen en (innerlijke) genezing brengen. Vervolgens hebben we over de blinde Bartiméus gelezen die riep naar Jezus en zich niets aantrok van de mensen die zeiden dat hij zich koest moet houden. Als toepassing zijn we een paar minuten stil geworden zodat de Heilige Geest kon laten zien welke problemen en situaties er precies waren. Vervolgens zijn we gaan roepen naar Jezus, en daarna heeft iedereen hardop z’n problemen uitgesproken. Daarna zijn we weer stil geworden zodat God kon werken en eventueel tot de mensen kon spreken. Toen kwam er wel een sterke aanwezigheid van God, mensen werden aangeraakt en een aantal mensen durfden naar voren te komen om beelden en woorden te delen die ze hadden ontvangen. Dat was best wel goed! Ik had nog een bijbeltekst voor Pakistan die ik nog aan ze gegeven heb, en toen was mijn seminar en tegelijk de dag ten einde. Vervolgens moest ik nog even met 2 andere pastors speciaal komen om het eten te zegenen, en toen hebben alle mensen massaal geluncht. Voor ons was er een andere maaltijd bereid die we later apart hebben gegeten.
Zoals je op de foto’s kunt zien is het hier gebruikelijk dat mannen en vrouwen apart zitten. De vrouwen dragen ook de hoofddoek in de samenkomst, en Liesbeth moet dat ook doen. Verder moeten we opletten dat we onze bijbel niet op de grond leggen, dat is namelijk het heilige boek.
Op het vorige filmpje hebben kon je iets proeven van de sfeer hier in huis. Die is echt goed en gezellig te noemen. We voelen ons heel erg welkom en worden als echte gasten behandeld. We eten 3 keer per dag uitgebreid met Khurram en zijn broer Soleman (de vrouwen staan in de keuken als wij eten…). Zij spreken allebei goed Engels en het is wel erg leuk om met hen te praten. Het is leuk om het over onze culturen te hebben, en we kunnen het heel goed met elkaar vinden. Ze kunnen ook allebei mooie droge grappen maken waar we regelmatig dubbel om liggen. Dus we vermaken ons meer dan prima hier!
Voor de mensen die meegesponsord hebben is het ook leuk om de foto’s+video te zien. Ons geld is daar een stuk meer waard dus we kunnen veel doen met het opgehaalde bedrag. De eerste avond heeft zo’n € 250 gekost. Dat is inclusief huur van de tent, stoelen, podium, generator, geluid, en eventuele vergunning voor de meeting. De kosten voor de 2 dagen pastors & leaders seminars zijn zo’n € 500 en dat is inclusief een lunch voor alle mensen, op beide dagen.
Hallo mensen! Erg leuk om jullie reacties te lezen, leuk dat jullie zo meeleven en lezen! Er was nog een vraag over hoeveel kleren Liesbeth dit keer mee had genomen. Nou om precies te zijn, haar koffer woog 26 kilogram volgens de weegschaal van Etihad Airways! En dat voor een reis van 12 dagen waar je ook nog eens kleren op lokatie krijgt, haha! Dat is toch niet mis hè?!
Inmiddels hebben we alweer 2 meetings achter de rug! Er is zoveel over te vertellen dat ik waarschijnlijk wel e.e.a. vergeet, en als ik alles op wil schrijven dan ben ik uren bezig. Maar we hebben in elk geval een goede tijd! Gisteravond hadden we de eerste samenkomst. Zoals bijna altijd in deze landen begon de meeting later dan gepland. We werden opgehaald met een klein busje, en met ons waren 2 mannen met shotguns. Eén man is de vader van Khurram, en de ander was een ingehuurde beveiliger. Nadat we bij de meeting waren aangekomen werden we eerst apart in een kamertje gezet. Toen ze klaar waren met een tijd van aanbidding werden wij ‘binnen gehaald’. En alleen dat al was een bizarre ervaring. We startten een 50 meter vanaf de ingang. Een man begon op een soort trommel te spelen. Toen werden er 2 vuurwerkstukken afgestoken. Terwijl we gefilmd werden met een grote bouwlamp moesten we langzaam en statig naar binnen lopen. Onderweg werden er rozenblaadjes over ons heen gegooid, en we moesten 3 linten doorknippen om de meeting symbolisch te openen. Eenmaal op het podium gekomen kregen we alle drie een sierlijke krans om onze nek, en een Pakistaans hoofddeksel op ons hoofd. Zo’n welkom had ik nog nooit meegemaakt! Een manier van verwelkomen waar je wel enige vraagtekens bij kunt stellen. Maar dit is hun cultuur, we zijn hier te gast en doen hier aan mee.
Na een korte tijd van zingen mocht Ralph gaan bidden voor het land en voor de stad, en voor de moslim van wie het terrein was waar we de meeting hielden. Aansluitend hebben we een lied met/voor de mensen gezongen. Vervolgens mocht ik beginnen aan mijn preek. Ik heb een simpel verhaal verteld over dat Jezus mensen genas en dat Hij dat vandaag de dag nog steeds wil doen. Vervolgens wilde ik dat laten zien door voor mensen te bidden met ongelijke armen, maar helaas konden we niemand vinden die ongelijke armen had dus dat is niet gelukt. Dus toen heb ik iemand op het podium gehaald met rugklachten en die ongelijke benen had. Ralph heeft ervoor gebeden en haar benen zijn gelijk gekomen en de vrouw kwam later nog vertellen dat haar rugpijn verdwenen was. Toen zei Khurram plotseling midden in de preek dat we voor zieken gingen bidden. Dat zijn we niet echt gewend, maar de zieken zijn naar voren gekomen en we hebben op zieken de handen gelegd. Het was allemaal een beetje chaotisch omdat ze ook tegelijkertijd nog eens keihard muziek gingen spelen en zingen. Maargoed, toen iedereen eindelijk weer op zijn plaats zat hebben we gevraagd wie er kon zeggen genezen te zijn, en op die oproep kwamen er een aantal mensen naar voren die genezen waren van klachten. Eén mooi geval was van een vrouw die al 4 jaar haar knie niet goed meer kon buigen door een ongeluk, en nu kon ze haar knie weer volledig buigen zoals voorheen! Vervolgens heb ik de preek weer voortgezet, en heb ik uitgelegd over waarom Jezus nu zo’n belangrijk persoon is, en waarom Hij op aarde geweest is. Vervolgens heb ik een oproep tot bekering gedaan waarop een 10-15 mensen hun hand op staken, en waarvan er 4 naar voren durfde te komen. Khurram heeft met hen een gebed gebeden in hun eigen taal, Urdu, en dat was het einde van mijn prediking.
In deze culturen hoort ook de traditie van ‘cutting the cake’ als er een verjaardag is. En aangezien de verjaardag van Jezus eraan komt hadden ze besloten dat wij een cake mochten cutten in de samenkomst. Dat hebben we dus ook gedaan en uiteraard werden hier weer film en foto opnames van gemaakt. Toen dat gedaan was werden we ineens gesommeerd om direct onze spullen in te pakken en naar de auto te gaan omdat we moesten vertrekken vanwege ‘security reasons’. Terwijl de meeting nog doorging zaten wij al weer in de auto naar huis toe. Er zijn nu bepaalde heilige dagen voor moslims, en als we te lang door zouden gaan met prediken bestond het risico dat de politie zou komen om onze meeting te stoppen… ofzoiets. Dus al met al was het een hele ervaring, we waren echt flabergasted van de hele avond!
Vanmorgen hadden we de zondagse kerkdienst hier in huis! We hebben opnieuw gezongen met de mensen. Eerst hebben we ze King of Kings met het dansje geleerd. Daarna hebben we nog ’Lord I lift your name on high’ gezongen. Bandsamenstelling: Ralph: gitaar + zang, Liesbeth: zang, Wouter: keyboard + zang. Liesbeth heeft eerst haar daarna haar getuigenis gegeven over hoe ze tot bekering is gekomen. Daarna heeft Ralph gepredikt. Voordat hij daaraan begon heeft had hij nog 2 profetieën voor mensen in de zaal, en heeft hij nog met Liesbeth gebeden voor 2 mensen die last hadden van hun knie, en die werden beide genezen. Zijn prediking ging over een levensstijl van aanbidding, en dat was een mooie boodschap!
Vanmiddag heb ik een kort filmpje voor jullie gemaakt, zodat jullie een beetje een idee hebben van ons onderkomen, en de sfeer in huis! Zoals je ziet is het hier best een gezellige boel, en we hebben het hier best goed! Het eten proberen ze zoveel mogelijk op ons aan te passen en dat lukt ze heel aardig! Sommige dingen zijn nog wel behoorlijk spicy, maar we eten wat de pot schaft en het is over het algemeen best wel lekker!
Nou tot zo ver maar even, er is nog veel meer te vertellen, maar dit was alweer een mega lang verhaal. Respect als je tot zover gekomen bent, en bedankt voor het lezen Hier nog wat foto’s, ook van Liesbeth in haar jurk. En bij de volgende keer zitten er ook foto’s bij van Ralph en mij in Pakistani dress dus stay tuned.
![Slapen in onze "hut" op de boot!](http://www.woutervanderhaar.nl/wp-content/gallery/kampen/pa110062.jpg "Slapen in onze "hut" op de boot!")
