Wouter van der Haar

Dat is waar we nu zo ongeveer zijn. And still going strong! De auto rijdt als een zonnetje, ook zonder stabilisatorstang. Na onze laatste blog wilden we de volgende dag de extreme route nemen (dus over slecht begaanbare onverharde wegen), maar 200 meter buiten de camping stonden we alweer stil omdat de enige 4×4 uit onze colonne een schurend/krassend geluid uit het linker achterwiel produceerde. Drie uur later waren de wiellagers schoongemaakt en opnieuw ingevet, en konden we weer verder. Voldoende tijd voor de extreme route was er toen niet meer, dus zijn we maar over het asfalt gaan touren naar de camping in Ouarzazate. Doordat we niet de extreme route genomen hadden, hadden we een extra rustdagje. We hebben lekker gechilled met een biertje in de zon, boodschappen gedaan, en pizza gegeten.

Ook hebben we tijdens de rustdag de auto laten voorzien van een heuze bodemplaat/carterbescherming. Dat is dus gewoon een grote staalplaat die onder het motorblok zit. Deze is ter bescherming van de carterdeksel, zodat deze niet door grote stenen opengescheurd kan worden. Als dat zou gebeuren zou het meteen einde verhaal zijn voor het avontuur, dus hebben we besloten om er nog één onder te laten zetten. Bijna alle andere auto’s hebben ookzo’n ding, en € 45 voor dit strakke stukje maatwerk was ook niet bepaald veel.

De spijkerbroek heeft inmiddels plaats moeten maken voor een korte broek. Overdag voelt het net als een warme zomerdag bij ons. Maar in de schaduw is het een stuk minder warm. Ook is het ’s nachts onder de 10 graden, best wel fris in je slaapzakje!

Even een blik vooruit: op het moment van schrijven touren we met 100 km/h over prachtige asfaltwegen door het prachtige Marokkaanse landschap naar Icht alwaar we onze tent voor 2 nachten opslaan. Dan is het nog 2 dagen rijden richting de kust waar we weer met alle teams bij elkaar komen. Dan komt er een gids aan boord van de karavaan. Die gaat ons Mauritanië inloodsen, waar we 3 dagen echt door de Sahara gaan rijden, parallel aan de kust. We rijden dan door het ‘Banc d’Arguin National Park’. Hier zullen we ook 2 nachten ‘wildkamperen’ Dit schijnt hét hoogtepunt van de hele Challenge te zijn, en daarbij gaan we dan pas echt voor het eerst offroad rijden. We kijken daar dus zeker naar uit. En de eerste duik in de zee zal ook binnenkort een feit zijn!

Het internetcafe van waaruit we nu dit blog updaten!

Nou, het probleem met de stabilisatorstang (zie Twitterbericht) is verholpen. Na circa 20 kilometer off-road ging het gisteren mis: we hoorden bij het rechter voorwiel een geknars en gebonk dat steeds harder werd. Uiteraard hadden we door dat er wat mis was, maar we moesten nog een behoorlijk eind tot de camping. Bij een stop (die om de 2 kilometer toch wel nodig is vanwege iemand die vastzit) hebben we even snel gekeken. Door onze prachtige (het moet je smaak zijn) lichtmetalen velgen zagen we dat de kogel waarmee de stabilisatorstang op de ophanging vastzat aan de rechterzijde iets minder jofel erbij hing dan dat aan de linker zijde het geval was. Kortom: daar zat een defect.

Gelukkig reed in onze karavaan Ben mee, van team Papaya Coconut Banana, en die is ooit automonteur geweest. Hij was zo vriendelijk om ook even een blik op door de velg te werpen en kon ons vertellen dat deze stabilisatorstang niet erg noodzakelijk is voor het vooruit gaan van de auto. Tot ons oog op iets toch wat zorgwekkenders viel: de aandrijfas bleek al een aantal maal geraakt door deze defect stabilisatorstang. Naast het feit dat het alsmaar harder en intensiever wordende bonkende geluid het rijcomfort aantastte, was het dus ook een potentieel risico voor de zekerheid waarmee we Dakar en Gambia zouden halen. Ter plekke (stel je een zandvlakte voor met een grootte zover je kan kijken, en geen levend schepsel in de buurt) repareren was geen optie, dus zijn we bonkend en knallend naar de camping gereden. Gelukkig hadden we vandaag een rustdag.
Naast dat we daar lichamelijk (even uitslapen!) aan toe waren, kwam dit dus ook goed uit voor de auto.

Vandaag begonnen we met een karig ontbijt op de camping. Kleding gewassen, te drogen gehangen aan een soort hekje (niet goed bleek later, want we hebben her en der wat t-shirts uit de zandduinen moeten vissen ). Gedoucht (Wouter had een warme doche, ik een bizar koude), tanden gepoetst. En toen… bleek dat de Sjukbilbrothers eerder in het dorp een vriendelijk man waren tegen gekomen. Daar hadden ze de lunch bij besproken. Goed geregeld! Samen met Papaya Coconut Banana, Zandbrusers en Sjukbilbrothers hebben we bij die man geluncht. En hoe! Noten, koeken, veeeel thee en super lekkere couscous in overvloed. De beste man (Barack geheten) sprak vloeiend Duits (omdat hij daar 10 maanden per jaar woont) en heeft ons de ins en outs van Marokko verteld. Enorm gezellige middag gehad met z’n allen. Deze, eindelijk ongedwongen, onmoeting met de bevolking was overigens goed voor ons (voornamelijk: mijn) beeld van de mensen hier. Waar normaal de kinderen allemaal letterlijk bedelen om geld, snoep, pennen of stickers, waren ze nu netjes, verlegen en – hoe klein ook – bijzonder gastvrij. Hoe vervelend sommige jochies in Nederland ook zijn, van de gastvrijheid die we vandaag hebben ervaren kunnen we in Nederland nog wat leren.
Papaya Coconut Banana had enkele goederen bij zich om weg te geven. Waaronder tennisrackets. Barack wist daar een mooie bestemming voor: een school in de buurt. Daar heen gereden. School was nog gaande, direct 20 kinderen om de auto. Waren als een kind zo blij (goh wat ben ik grappig) met de rackets en begonnen er direct mee te spelen. Schooltje bekeken, naar een plaatselijke band (muziek) geluisterd. Helaas was het inmiddels al ongeveer 16:30 uur en Wouter en ik zaten nog met een aardig defect aan de auto.

Hoe gezellig het ook was, wij terug gereden naar de camping. Daar hebben we vanalles geprobeerd om de stabilisatorstang weg te draaien van de aandrijfas of andere cruciale en/of verende delen. Helaas, geen succes. Wij balen, want mogelijk was een vervanger voor de defecte bevestigingskogel onderweg. De sjukbilbrothers hebben namelijk ook een onderdeel nodig voor hun bolide. Deze is vandaag speciaal vanuit Nederland naar Marokko gebracht. De man die dat onderdeel kwam invliegen zou kijken of hij ons onderdeel ook kon meenemen.
Maar ja, verder rijden met het defect kon niet. Behalve als we de stang weg konden halen bij de genoemde onderdelen. Het feit dat dit niet lukte (althans, niet zonder de halve auto te demonteren) was daarom frustrerend.

Uiteindelijk, na veel wikken en wegen, hebben we maar besloten voor de meest radicale oplossing: het wegzagen van het losgeraakte eind van de stabilisatorstang. Dan maar een wat mindere wegligging; met die stang aanwezig zouden we de eindstreep sowieso niet halen.
Zo gezegd, zo gedaan. Althans, dat type ik nu met pijnlijke spierballen van het zagen. Want met een ijzerzaag in een ruimte van 20 bij 20 cm is geen pretje. Leuk details is trouwens dat Wouter vol goede moed aan het zagen was begonnen – en daarbij al zeker 3-kwart had doorgezaagd – tot we door dezelfde Ben (zie tweede alinea) erop werden gewezen dat de stang op die afstand alsnog de ophanging kon raken. Hoewel dat niet zo erg was als het raken van de aandrijfwas kon het onaangename geluid blijven en de ophanging mogelijk beschadigen. Daarom het zagen nog meer naar het midden van de auto voortgezet. Circa 20 minuten en 1,5 liter kwijtgeraakt zweet later brak het stuk metaal – waarvan de huid inmiddels meerdere malen was volgescholden – eindelijk af.
Direct in de auto gesprongen (wel eerst even het wiel teruggemonteerd) en jawel: het geluid was weg! En de stabilisatorstang dus ook, maar dat is een detail

Nou dat waren de belevenissen van vandaag dus weer. Op sommige plaatsen in dit verhaal in steno omdat we wederom in een achteraf graf-internetcafe zitten, maar ach. Het is tenminste wat En Jeff, de afwezigheid van spelfouten kwam doordat ik de toetsenbordindeling had omgezet in qwerty (en vervolgens blind-typen geef in gedachten een qwerty toetsenbord )

Bedankt voor het uitzoeken van de de bedoeling van de ruines! We gaan het even op de camping rondbazuinen!
Groeten aan Dessertghost gaan we overbrengen!
Lucas: de grens moest uiteraard in het voordeel van Marokko worden getrokken! West-Sahara hoort er volgens hen bij. Ben benieuwd of Mauritanie over een week zegt dat de grens er weer in moet in HUN voordeel
Annelies: zonnig is het zeker! Wouter is al een klein beetje verbrand zelfs. Ik zit er net tegenaan. We gaan vanaf nu beter en vaker smeren!
Jan, we zullen de Niva-mannen de groeten doen!
Dees: het aanspreken gaat steeds beter! (Salam, alay-cum (fonetisch), gevolgd door: non, nous n’avons pas de caramel (want daar vragen ze aldoor om) werkt meestal prima )

Wederom film en foto’s!

Daar zitten we nu op een soort van terrasje wat te eten met een aantal teams. Pizza, broodje kip. Als de bestelling tenminste goed doorkomt. Want de ober kwam met anderhalf keer zoveel eten langs als we besteld hadden.

Vanochtend hebben we bij de oase waar de camping is gelegen een ruine bezocht. Was nogal wat kilometers lopen. Toegeven, het was erg mooi. Jammer alleen dat niemand wist wat het was, hoe oud het was, waarvoor het had gediend en om welke reden het in verval was geraakt. Wellicht kunnen we dat vanuit Nederland (Wikipedia ofzo…) nog een keer uitzoeken

Het is te merken dat we richting de woestijn komen. De zandstormen zijn ons nu al tot ergenis. Echt alles zit onder de zand. Als we de auto langer dan een uur op dezelfde plek laten staan zit er al een behoorlijke zandlaag op de ruitenwissers. Ik ben bang dat dit nog wel even aanhoudt… Tot aan Gambia ofzo
Een andere ergenis is het bijzonder opdringerige publiek in deze omgeving. Voornamelijk jongens van 8 tot 14 jaar hebben net wat teveel interesse in ons en onze spullen. Ze zeggen dingen van ons te willen kopen, maar het woord “nee” (of “non”, “nein”, “pas du tout”, “no! NO!”) kennen ze helaas niet. Kortom: irritant en op blijven letten.

Maar, zolang de auto het blijft doen komen we er vanzelf! Morgen hebben we een rustdag dus dan kunnen we even de noodzakelijke dingen in de auto onderhouden, checken, et cetera.

Tot zover! We gaan nu weer vertrekken naar de volgende camping.

En hoe! We zitten gewoon halverwege Marokko
Momenteel in een internet cafe (hier ergens, klik) met azerty-toetsenbord waarvan de shift knop blijft hangen. En dat is het beste wat we na een uur zoeken en 30 km rijden hebben kunnen vinden. Maar ja, dan kunnen we tenminste wel weer even verslag doen.

Kortgezegd zijn afgelopen twee dagen voor ons zeer voorspoedig verlopen. Veel teams hebben problemen, varierend van een deur die niet meer sluit (door poging inbraak, opgelost door met een spanband aan de binnenzijde de deur dicht te trekken) tot lekke koppakkingen en radiateur-defecten.
Hoe lang wij pech-vrij blijven is de vraag, vooral als je al die verhalen om je heen hoort.

Dinsdag 15 februari 2011

Gisteren zijn we in alle vroegte vanuit Spanje vertrokken richting de Ferry. Er was afgesproken dat we daar met een gids heen zouden vertrekken. Alleen was die al vertrokken toen we met alle teams klaarstonden. Op eigen kracht toch de boot gevonden. Die heeft ons in 45 minuten naar het andere continent gebracht.
Daar aangekomen (in een Spaans kustdorp in Afrika) zijn we naar de grens gereden. Zoals ik al Twitterde duurde dat behoorlijk lang… Die grenswachten leken er alles aan te doen om het zo lang mogelijk te laten duren. Maar goed, het geduld werd beloond. Voordat we echter de grens mochten passeren moest Wouter nog een stuk van de kaart die we met stickers op de motorkap hebben gemaakt verwijderen. Er stond namelijk een grens in getekend die volgens de grenswachten er niet was. Ja… de grens van Marokko moet natuurlijk wel kloppen, anders kom je het land niet in!

Eenmaal in Marokko begon het bijzonder te plensen. Het begon redelijk mild, zeg maar een Nederlands buitje. Maar hoe verder we de bergen in reden, hoe harder het uit de hemel kwam zetten. Er waren echt momenten dat we met ruitenwissers op stand 3 en 10 km/h geen hand voor ogen zagen. En aangezien het hier kennelijk niet zo vaak regent liggen de wegen vol met zand. Gevolg: blubber en andere troep op je voorruit. In een konvooi met circa 20 teams zijn we zo min of meer stapvoets naar de camping gereden. Deze lag 300 km verder in de bergen, op een plek waar we alleen de GPS coordinaten van wisten. Haha, en dan kom je er echter hoe verdomt makkelijk een gps-apparaat is. Gelukkig hadden wij dit als een van de weinige teams goed op orde dankzij Nokia-maps. Maar dat was ook meer geluk dan wijsheid, want de kaarten van Marokko zijn enorm ongedetailleerd. De camping lag dus ergens als stipje (coordinaten) in een volgens de kaart verlaten gebied, vlakbij de stad Fes.
Met veel communicatie over het bakkie, overleg over de juiste routes en vooral het gezonde verstand dat gelukkig bij de meeste teams aanwezig is kwamen we uiteindelijk bij de camping aan rond een uur of 20:30. Maar.. de regen was nog niet gestopt.

Ik zal de details over de onderhandelingen besparen (want die waren lang, zwaar, lastig in Frans, Engels en handen/voetentaal) maar uiteindelijk hebben we voor alle teams die meereden bungalows en een Marokkaanse maaltijd (erg lekker!) geregeld. Zo sliep iedereen droog en goed, voordat we aan het echte avontuur begonnen.

Woensdag de 16e

En dat avontuur begon dus vandaag, om 7:00 uur toen de wekker ging. We zijn met een veel kleinere groep (5 teams) begonnen aan de trip naar de Meski Oase (een soort camping). Enkele teams gingen over een langere route via een bergpas. Deze route had echter het risico dat hij gesloten zou zijn door sneeuw en regenval. Wij kwamen behoorlijk op tijd (uurtje of 2) aan in de Oase. Daar aangekomen begrepen we dat de teams die de bergpas hadden genomen hebben moeten omdraaien omdat de pas gesloten was. Die teams kwamen we onderweg naar dit internet-cafe tegen. Die kwamen dus net pas aan.

De rit van vandaag voerde ons over het Atlas gebergte. Veel steile stukken en vooral prachtige uitzichten. Echt enorme rotspartijen en op sommige plekken ook kilometers verre vlakte. En verbazingwekkend genoeg is op die vlakten dus letterlijk geen enkele vorm van menselijke aanwezigheid te bespeuren. Her en der lopen mensen op de weg, meestal in de aanwezigheid van een kudde geiten of schapen. En wanneer we door dorpjes kwamen liepen de kinderen vaak direct richting de weg om een glimp van ons reusachtige en imposante konvooi (5 auto’s…) op te vangen. Wat een verschil met Europa, nu al. Gelukkig spreken de meeste mensen hier redelijk Frans, dus we kunnen ons nog aardig redden. Dat wordt ongetwijfeld anders wanneer we verder naar het Zuiden rijden.

Tot slot
Willen we iedereen bedanken voor wederom de grote hoeveelheid reacties. Het zal de komende tijd nog lastiger worden om internet te vinden, maar we zullen blijven proberen het blog te updaten. Vooralsnog werkt Twitter vanaf hier ook nog zoals het hoort, dus als een blogitem geen optie is zullen we zeker op die manier “verslag” blijven doen. Ook de positiebepaling doet het nog, al is het met horten en stoten. Dat ding aan de praat houden is een stuk ingewikkelder (het lijkt Mobipol wel, voor de insiders ) maar tot op heden is dat nog steeds gelukt.

Dan volgen hier nog foto’s en een filmpje! Het filmpje klopt helaas chronologisch niet helemaal. Er is wat fout gegaan met renderen, maar het herstellen daarvan duurt nog een hele tijd…

Hier nog even een filmpje van gister. Hier staan ook wat beelden in van andere teams!

Allereerst bedankt voor de vele reacties. Erg leuk om te lezen! Iedere keer knijpen we hem weer om te zien of er internet beschikbaar is, maar ook vandaag is dat gelukkig weer gelukt.

Het echte avontuur gaat bijna beginnen, hier nog een verslagje van de laatste dag Europa. Vanochtend hebben we heerlijk uitgeslapen tot 9:30, en via de lokale Aldi (met vers stokbrood) zijn we weer de snelweg opgedraaid richting het zuidelijkste puntje van Spanje. Het was nog zo’n 700 km sturen vandaag, dus dat was goed te doen. De rit ging voorspoedig met zo’n 110-120 km/h over mooie landschappen, en vaak vergezeld van een stralend zonnetje! Onderweg zijn we weer een aantal teams tegengekomen, en op de laatste 200 kilometer zijn we aangehaakt bij een colonne van 8 andere Challengers die met zo’n 80-100 km/h reden.. Dit was een gezellig gebeuren met geklets over het bakkie. Aan het begin van de avond zijn we in het hotel aangekomen waar we nu met alle Challengers zitten (inmiddels hebben er al 1 of 2 teams af moeten haken), en waar we gezellig gegeten en een biertje gedronken hebben. Morgenochtend niet uitslapen: om 6:45 vertrekken we bij het hotel om de boot van 8 uur te pakken richting Marokko, Afrika! Dit is een overtocht van slechts 45 minuten. En dan gaat het pas echt los!

Hier weer een paar foto’s vandaag. Wanneer we voor het eerst weer internet hebben weten we niet, we proberen de boel zo snel mogelijk weer te updaten. En mocht het via internet niet lukken proberen we het uiteraard via Twitter. Groeten vanuit Zuid-West Spanje!

.. wel in een té duur hotel van € 49 per kamer. Maar helaas waren we te laat om in het goedkope Formule 1 hotel hiernaast te boeken, receptie was al dicht en we hadden dan via internet moeten boeken…

Vandaag is een vruchtvolle dag geweest wat betreft kilometers! We hebben 1050 km afgelegd. In Frankrijk zelfs helemaal zonder tolweg (dat compenseert de hotelprijs weer ). Nick werd wel gek van alle rotondes waar we overheen moesten sturen. Onderweg zijn we nog weer een aantal andere Challengers tegengekomen, en uiteraard maak je dan even een praatje via het ´bakkie´. Die dingen hebben soms tot wel 8 kilometer bereik, dus het is altijd spannend als je ineens iemand in het Nederlands hoort kletsen op kanaal 8! Dat is wel erg leuk, en de sfeer begint er al een beetje in te komen.

Morgen hebben we nog een kleine 700 kilometer te gaan, dus we kunnen lekker rustig aan doen! De volgende ochtend gaan we dan op de ferry naar het continent waar het avontuur pas echt gaat beginnen:  Afrika!

Goedemorgen Bedankt voor de leuke reacties! We proberen het weblog zo goed mogelijk bij te houden.
Vertrek vanuit Tours. Circa 1050 km voor de boeg, richting Madrid. Daar weer in een hotel, nu het nog kan.

De sterk fluctuerende motortemperatuur bleek gelukkig toe te schrijven aan te weinig koelvloeistof. Dat hadden we kennelijk onvoldoende gecontroleert bij vertrek, want het reservoir blijft nu mooi vol. Gelukkig geen kapotte thermostaat of (nu al) een lekke radiateur dus.

Afgelopen nacht hebben we hier geslapen:

Tot slot heeft Wouter tijdens de rit alvast de eerste beelden van de camera achter elkaar geknutseld. Zie hier het resultaat:

In de wereldstad Crépy-en-Valois om precies te zijn. Op de 25rue Sadi Carnot. Wat zou daar zitten? We zitten aan de McChicken, verder zeggen we niks

Gaat goed tot nu toe. Tempo ligt niet enorm hoog, met name omdat we de tolwegen vermijden. Maar de auto werkt nog naar volle tevredenheid. Motortemparatuur liep alleen wat hoog op. Het is alleen nog even onduidelijk of dat komt door een gebrek aan koelvloeistof (controleren we zo nog even) of de berg-etappe (Wouter zegt: Maak er maar heuvel-etappe van, zo bijzonder was het niet) die we er net op hebben zitten.

Enkele foto’s:

… en hopelijk de komende 3,5 week nog niet terug!

Alles hangt af van hoe de auto het volhoudt, maar tot nu toe gaat het voorspoedig. Dat mag ook wel want we hebben alleen nog maar vanaf IJburg naar Amsterdam-Noord gereden

Er zijn zojuist 50 teams gestart, onderweg naar Afrika. Tot aan Haseldonk rijden we met alle teams bij elkaar. Daarna proberen we op gezette tijden elkaar weer te zien (zoals wanneer we bij Gibraltar het water oversteken – het zou jammer zijn als we de boot missen).

We zijn nu onderweg naar Tours, alwaar we in een Formule 1-hotel zullen overnachten.

update: aangekomen in Hazeldonk. Foto-tjes: