Het doel van de reis was wederom om bij te dragen aan het ‘maken van discipelen van alle volken’ zoals Jezus opdraagt. We hebben mensen over diverse onderwerpen onderwezen. Mensen opnieuw aangeraakt zien worden door God, voor het eerst zien profeteren en vervuld zien worden met de Heilige Geest. Ook gaven veel mensen aan genezen te zijn na gebed. We hebben mensen blij weg zien gaan omdat ze van pijn af waren, en ook hebben we veel mensen niet zien genezen. Ik vind het jammer om verlamde mensen nog steeds verlamd weer naar huis te moeten laten gaan. Maar ik weet dat ook die grote wonderen gebeuren en wil mezelf blijven uitdagen om te groeien in geloof voor dat soort wonderen.

Uit de reacties van de voorgangers en christenen konden we opmaken dat ze blij waren met onze komst en nieuwe dingen geleerd hebben.

We hebben ook weer een gezellige tijd gehad met Yamraj Begha, de Nepalese pastor, vader, ondernemer, vertaler en gids. Mooi om vriendschap te kunnen hebben met iemand uit zo’n andere cultuur! Ook hij gaf aan blij te zijn met wat we gedaan hebben en vond het waardevol voor Nepal. Fijn om te horen want het motorrijden was erg leuk, maar dat was niet het doel van de reis natuurlijk

Vanmorgen nog even naar de kapper geweest, traditioneel geschoren met het mes en een halve schoonheidsbehandeling gehad. Weer een ervaring rijker over een paar uurtjes naar Delhi vliegen, en vanaf daar naar Amsterdam. Fijn om straks weer thuis te zijn, kan ik meteen de afwas van 2 weken geleden gaan doen

Een korte samenvatting tot nu toe. Toen we zaterdag aankwamen in de ochtend zijn we meteen naar de eerste meeting gegaan. Daarna naar het guesthouse en naar het motorverhuurbedrijf om de motoren te bekijken. De volgende ochtend opgehaald en vertrokken richting het oosten. 2 dagen alleen maar gereden. Mooie rit maar toch ook wel zwaar. De kwaliteit van de wegen wisselt van matig tot zeer slecht. Ook het verkeer is natuurlijk veel dynamischer hier wat ook extra aandacht vergt. Dinsdag zijn we weer op de motor gestapt om naar een klein dorpje te rijden. We zaten trouwens in de bergen, zo’n 100km hemelsbreed van Mount Everest. Daar een klein huiskerkje bezocht, gebeden voor de mensen. Ze waren duidelijk erg blij met alleen al het feit dat we daar waren, erg leuk om te zien. Daarna naar een ander dorpje waar Yamraj (Nepalese voorganger waar we mee reizen die alles organiseert etc) wat mensen wilden bezoeken. Er was alleen een weg in aanleg naar die huisjes, tot voor kort kon je daar alleen te voet heen. Die weg was alleen haast geen weg te noemen, gewoon zand vol gaten, kuikens, richels en hier en daar waterstroompjes over de weg. Een uur lang offroad rijden met die 220cc wegmotortjes dus. Wel een mooi avontuur! Die lichtje motortjes zijn super zuinig! 10 liter getankt na 480 km rijden! We rijden niet erg snel, gemiddeld 50 km/h. Af en toe tikken we 80 aan, maar dat is zelden tot nu toe. Op de terugweg moeten we sneller want dan moeten we in 1 dag terug naar Kathmandu. Het is niet altijd leuk, we Inn ook al een keer zeiknat geregend en hebben vandaag ook hagel gehad.

Gisteren en vandaag hebben we samenkomsten gehad op 2 plekken. Op beide plekken 2 sessies dus allebei 2 keer gesproken. O.a. gesproken over genezing, het evangelie verteld en vervulling met de Heilige Geest. Veel mensen kwamen voor genezing en we hebben een aantal wonderen zien gebeuren, veel pijn die verdwenen was en ook 1 jongen die zei dat zijn zicht verbeterd was. Ook veel genezingen niet zien gebeuren helaas, sommige mensen hebben verlammingen en ik zou dat zo graag genezen zien worden. Maar daar blijven we voor gaan. Vandaag kwam meer dan de halve kerk naar voren voor vervulling met Heilige Geest, nog bijna niemand sprak in tongen. Een aantal mensen zijn gaan spreken in tongen. Vanmiddag zijn we naar Itahari gereden, we zijn nu weer uit het berggebied. Morgen hier vlakbij een samenkomst van verschillende kerken bij elkaar, ben benieuwd!

We genieten ervan en hebben het goed naar ons zin. Vooral het reizen op de motor maakt het allemaal nóg leuker ook met Yamraj is het gezellig, we hebben nu ook nog een andere Nepalese jongen van onze leeftijd mee die vaak een stuk aanbidding leidt met de gitaar, wat hij erg goed doet.

Heb dit op mijn telefoon geschreven dus waarschijnlijk staan er wat foutjes in. Tot de volgende!

Zondag gingen we alweer ’s morgens vroeg met de bus richting midden-Nepal, Bharatpur. Dit was een alles behalve comfortabele rit. De zitplaatsen waren van Aziatisch formaat, en dus te krap. Daarbij was er onderweg ook nog een 2 uur durende ‘strike’. Dorpelingen hadden de weg geblokkeerd als protest. Gelukkig zijn we veilig aangekomen in Bharatpur, en weer gestationeerd in wederom hetzelfde guesthouse als januari 2010.

De volgende dag kwamen we weer in een vertrouwde kerk, en ook veel mensen herkenden we nog. De eerste sessie heb ik gesproken over gebrokenheid en verdriet, en dat het belangrijk is om Jezus ook daarin uit te nodigen. Ralph heeft de tweede en derde sessie gesproken over het evangelie brengen aan anderen, en over gebed. Tijdens de meetings verstoorden de kinderen de rust nogal, dus de laatste sessie heb ik ze mee naar buiten genomen. Daar hebben we wat spelletjes met elkaar gedaan, en heb ik ze kort nog het evangelie uitgelegd. Ook heb ik ze laten zien dat ze voor elkaar kunnen bidden voor genezing, dat hebben ze gedaan bij iedereen die ergens pijn had en alles was weg!

Vandaag hadden we de laatste meeting. Tijdens de eerste meeting heb ik gesproken over dat God vandaag de dag geneest. Hierbij heb ik het voorbeeld van Jezus gebruikt dat hij modder op de ogen van een blinde man smeert. Dit hebben we ook in de samenkomst gedaan. Bij iedereen die genezing nodig had heb ik op het voorhoofd modder gesmeerd. Dit hebben ze buiten bij de pomp afgespoeld, met de verwachting dat ze op dat moment genezen zouden worden. Later in de meeting staken zo’n 30 mensen hun hand op dat ze genezen waren na het afwassen van de modder! Er waren o.a. 2 vrouwen die al 3 maanden last hadden van brandende pijn door hun hele lichaam, en dat was verdwenen. Een van de pastors had een grote bult op zijn scheen door een motorongeluk, dat was ook van het ene op andere moment weg. Geweldig om te zien dat dit 2000 jaar later nog steeds werkt als je geloof hebt J
De tweede sessie heeft Ralph gedaan en daarin heeft hij een oproep tot bekering gedaan, en ook een oproep voor mensen die opnieuw vervuld wilden worden met een vreugde en passie voor God.
In de laatste sessie heeft Ralph de kinderen naar buiten genomen, en zelf heb ik de laatste sessie gesproken. Niet over een onderwerp, maar verschillende dingen die ik graag wilde delen. Het eerste was een waarschuwing dat de Nepalezen ons niet als ‘grote Godsmannen’ moeten zien. We zijn gewoon normale mensen, en wat wij doen, kunnen zij net zo goed doen. Verder heb ik verteld dat ze slechte orde in de samenkomsten hebben, het was steeds heel onrustig. Ik heb ze het advies gegeven om daar met elkaar over na te denken, en ze enkele suggesties gegeven. Uiteraard heb ik dit alles in liefde gezegd met als doel om hun kerk juist te versterken! Als laatste heb ik nog samen met 2 vrijwillige dames, en pastor George, geprofeteerd over een aantal mensen. God sprak mooie rake woorden.
Na deze laatste sessie hebben we nog zo’n 2 uur doorgebracht met de tieners/jeugd uit de kerk. We hebben veel gelachen, en samen wat liederen gezongen in Nepalees, Engels en zelfs Nederlands. Ook werden er uiteraard weer veel foto’s gemaakt ter herinnering aan de leuke tijd

Vanmorgen hebben we ook het Chitwan National Park bezocht. We hebben 2 uur op een olifant door de bushbush gewaggeld. Het was niet erg comfortabel, maar opzich wel leuk om eens gedaan te hebben. We hebben nog wat wilde dieren gezien: kippen, herten (2 soorten), apen en een neushoorn die lekker ruftend aan het badderen was!

Dat was alweer onze laatste meeting. Morgen begint de grote reis terug naar huis. Eerst naar Kathmandu met de bus waar we nog wat gaan shoppen, George gezin ontmoeten, en nog een nachtje slapen. Donderdag naar huis toe, ’s avonds laat zijn we thuis. Weer lekker normaal Hollands voedsel eten, zin in! Tot zover Nepal 2011, bedankt voor het meelezen!

[View with PicLens]

Reageren kan weer op deze blogs (altijd leuk). De laatste blogs van de Amsterdam Dakar trip werden automatisch geimporteerd en reageren kon dan blijkbaar niet.

[View with PicLens]

Iedereen bedankt voor alle support en reacties! De groeten aan de teams die nog even van het heerlijke weer in Banjul genieten, wat ons betreft was het een onvergetelijke tijd! Wij zeggen: ‘Dafrikar aan de rest: over en uit!’

Iedereen bedankt voor alle support en reacties! De groeten aan de teams die nog even van het heerlijke weer in Banjul genieten, wat ons betreft was het een onvergetelijke tijd! Wij zeggen: ‘Dafrikar aan de rest: over en uit!’

Halverwege de dag heeft Wouter een quadrit gemaakt over het strand en de heuvels in de buurt van Lac Rose. Was een leuke ervaring. De quads waren 4-wiel aangedreven. Daardoor kon ook extreem zwaar terrein makkelijk en met hoge snelheid worden genomen. En dat heeft ook mooie beelden opgeleverd, zoals de te zien in het reeds geplaatste filmpje.
De gids die mee was reed hele stukken op twee wielen. De man had duidelijk voertuigbeheersing!

Ik ben die dag naar Dakar geweest. Hoewel de Challenge “Amsterdam – Dakar” heet, finishten we daar een aantal kilometers vanaf. Dakar was niet te betreden met auto’s, zowel omdat het erg druk is als omdat dit van de overheid niet zou mogen als toerist met dergelijke oude auto’s. Vanaf de camping werden wel een soort taxiritten georganiseerd naar Dakar. Met een aantal man ben ik met dat vervoer naar Dakar gegaan. Ook daarbij vielen we weer van verbazing in verbazing. En dat begon direct met de rit.

In een soort grote 4×4 vrachtwagen met banken in de laadbak reden we over allerlei binnendoorweggetjes naar de stad. Hoe die vrachtwagen ons van Lac Rose naar Dakar, en ook weer terug, heeft gebracht zonder stilstaan, is mij nog steeds een raadsel. Het duurde in eerste instantie al drie kwartier voordat de chauffeur de motor aan de praat had gekregen. De versnellingsbak was eigenlijk niet meer te bedienen omdat de koppeling het had begeven. Daardoor moesten de chauffeur de pook echt in de versnelling drukken. Hobbelend en schokkend legden we de afstand af. Ruim een uur later waren we in Dakar.

Dakar is een grote stad. Een bewoner vertelde mij dat in Dakar twee miljoen mensen wonen. In heel Senegal zijn dat er circa twaalf duizend. In het centrum, waar we met de truck aankwamen, krioelde het echt van de mensen. Waar je ook keek zag je stromen mensen, marktstalletjes en vele auto’s. En als die mensen je nou gewoon met rust zouden laten…
Niet dus. Als vliegen op de honing doken vanuit alle richtingen mensen op ons af. Voornamelijk omdat ze ons de stad wilden laten zien. En omdat ze kettingen, telefoonkaarten en andere nutteloze dingen willen verkopen. Dit hield de gehele tijd dat we daar doorbrachten aab. Het was zelfs zo erg dat we met de groep van circa 12 personen een tactiek bedachten om van de mensen af te komen. Ieder een andere kant op, snel de straat oversteken, opeens een winkel in, een stukje rennen. Maar niets hielp.

Het toppunt was dat twee ‘gidsen’ die zich bij ons hadden opgedrongen en waar we al op diverse manieren van hadden geprobeerd af te raken, naast ons kwamen zitten in een eettent. Toen er moest worden afgerekend gingen ze er vanuit dat wij wel even de rekening voor hen betaalden.
Best bijzonder om vervolgens aan vijf Dakarezen (drie winkelmedewerkers die ook geld wilden zien) te moeten uitleggen dat we toch echt niet voor de twee mannen gingen betalen. Voor mijn gevoel had het weinig gescheeld of het was iets anders afgelopen, maar uiteindelijk zijn we weggelopen en hebben de mannen vermoedelijk toch voor zichzelf betaald.

Dankzij de grote getalen verkopers en gidsen zijn we uiteindelijk maar op de hoek van een straat gaan staan om te wachten tot het de afgesproken tijd was waarop de taxichauffeur ons weer kwam ophalen.
Toen hij terug was bleek dat er werderom storing was in de motor. En de verlichting was defect. Fijn als de zon bijna onder is. Met wat geleend gereedschap kreeg hij de linker koplamp werkend. Toen de motor uiteindelijk gestart was en stationair draaiend klonk alsof hij spoedig ermee zou stoppen zijn we vertrokken. Dat het olielampje dat op het dashboard bleef branden was geen reden om onverminderd snel door het verkeer te rijden

Grens Gambia
De volgende dag stond in het teken van het passeren van de grens bij Senegal en zodoende Gambia in te rijden. Een rit van circa 300 kilometer, wederom in kolonne. En er zat een ferry-oversteek in. Dit was omdat Gambia een raar gevormd land (klik) is. Om het land heen ligt Senegal en in Gambia loopt de zee voor een groot stuk door. Daardoor moet je komende vanuit het Noorden de ferry nemen naar Banjul (hoofdstad van Gambia). Als je die ferry niet neemt moet je om dat stuk zee heenrijden en dat is al gauw vierhonderd kilometer om.

De rit naar de grens ging soepel. Helemaal vergeleken met de dodemansrit die we in het vorige blog beschreven. Ook de grensovergang was heel snel geregeld. Bij slechts één punt konden we de exit-stempel van Senegal halen en de entrance-stempel voor Gambia. Bij de grens Marokko / Mauritanie hadden we minimaal zes grensposten te passeren, ter vergelijking.

Nadat we de grens over waren, was het een stukje van circa vijf kilometer naar de ferry. Niet alle auto’s pasten daar in een keer op. Twee van de drie ferry’s waren kapot, waardoor de tweede lichting auto’s circa twee uur later arriveerden. Wij zaten in de eerste lichting, bij daglicht. Tientallen – zo niet honderden – mensen, 30 auto’s en kippen, varkens en koeien vergezelden ons naar de overzijde. In dertig tot veertig minuten waren we in Banjul.

Daar stond een motoragent (“Hi, I’m a traffic cop and this is my bike!” – riep hij trots) op ons te wachten. Hij zou onze kolonne wel even naar de camping brengen. Iedereen klaar? Mooi. Volgas ging de traffic cop er op zijn 350cc motorfiets vandoor. Sirene aan, zwaailampen op maximaal. En wild zwaaiend met zijn armen.
De voorkant van de kolonne moest alle zeilen bijzetten om de agent in het drukke verkeer bij te houden. Dat het de achterhoede van 20 auto’s niet lukte is een logisch gevolg. De agent dacht daar toch anders over. Met een gangetje van 80 vond hij kennelijk dat het wel lekker ging. En dat de auto’s die hem wel konden volgen(inmiddels nog een stuk of acht, waaronder wij) aan het seinen waren met grootlicht en armgebaren deed hem niet vermoeden dat er mogelijk toch iets aan de hand was.

Tien minuten later gingen we dan maar aan de kant staan. De bakkies hadden niet genoeg bereik meer om de achterop geraakte mensen te kunnen gidsen, dus die reden ergens door de onbekende stad. Gelukkig snapte de agent het wel toen we daadwerkelijk stil gingen staan. Vervolgens is de agent bij Wouter in de auto gestapt om de achtergebleven mensen te zoeken.
Ik ben naar de kruising gelopen om eventueel passerende voertuigen de juiste kant op te wijzen. Vijf minuten later kwam een deel inderdaad voorbij. Deze konden aansluiten. En weer vijf minuten later hadden Wouter en de agent de andere auto’s gevonden. Kolonne compleet, agent snapte dat hij wat langzamer moest. Gaan met die banaan.

Het slingeren alsof hij dronken was en de wilde armgebaren hielden aan. Maar ik moet de agent nageven: iedereen luisterde naar hem. Alle auto’s gingen in de berm staan, waardoor wij echt de gehele rijbaan tot onze beschikking hadden. Enigszins genant, zo bijzonder waren we toch ook niet? Kwartiertje later waren we op de camping. Lopend buffet stond klaar zodra de andere groep arriveerde (met dezelfde agent!)

Auto klaar maken voor veiling
De dag daarna, 5 maart, hebben we de auto klaar moeten maken voor de veiling. Alle spullen in de auto moesten worden uitgezocht. Wat namen we wel, en wat namen we niet mee naar huis? De terugreis gaat per vliegtuig, dus we konden niet veel meenemen.
Na een zorgvuldige selectie hebben we het grootste deel van de spullen in de auto gelaten voor de veiling. De goederen zouden ook worden geveild, dus waardeverhogend.

Vervolgens hebben we een hotel gezocht waar we konden verblijven tot en met vandaag. Dat hadden we redelijk snel gevonden.

Daarna kwam het moment van de waarheid: het inleveren van de auto. Weinig bijzonders: auto parkeren, opschrijven welke goederen in de auto zaten en sleutels overhandingen. Maar toch, de auto hebben we al anderhalf jaar in ons bezit en het apparaat heeft ons zonder veel tegenslagen over de meest onmogelijke wegen in Afrika geleid. “Emotioneel moment” is teveel van het goede, maar het was een bijzonder moment.

De veiling
Vandaag was dan de veiling van bijna alle Dakar-auto’s. Een enkeling heeft de auto direct geschonken aan een doel, maar bijna alle auto’s stonden op de rol om op geboden te worden.

Een voor een werd op de auto’s geboden. “Onze” bolide was halverwege aan de beurt. Opel, diesel, altijd van een oud vrouwtje geweest. Wat zou een gek ervoor geven. Startend op 30.000 Dalasis (34 Dalasis is ongeveer een Euro) liepen de biedingen op. 31 thousand, 32, 33. Hmm, gaat goed. 50 thousend, 51, 52. Waar stopt het?
“Does the car have airconditioning”, vroeg de veilingmeester ons nog halverwege de biedingen. Nee! Lekker tactisch om dat te vragen nu het zo goed gaat.
Maar de geïnteresseerde Gambianen maakten het kennelijk niets uit. De 60-duizend werd bereikt. Langzaam liep het op. Een maal, andermaal. Verkocht voor 64.000 Dalasis. Dat was echt meer dan we hadden kunnen hopen. Gekocht voor 490 Euro bij de Domeinen, verkocht voor ruim drie keer zoveel nadat hij volledig is afgebeuld. Maar, eerlijk is eerlijk, de auto deed het serieus prima en als de nieuwe eigenaar hem goed onderhoud kan hij er nog lang in rijden.

En dat was het dan…
Want over een paar uur gaat ons vliegtuig. In circa acht uur vliegen we weer naar Europa (Brussel). De afstand waar wij ruim drie weken over hebben gedaan lijkt opeens niets meer voor te stellen. Maar ik weet zeker dat de ervaringen die we in die drie weken hebben opgedaan dit verschil in reistijd helemaal goed maken!

Foto´s
De foto’s hebben we over de tergend trage verbinding op internet kunnen zetten. Een film is helaas niet gelukt. Die is er wel, morgen zullen we die alsnog online plaatsen vanaf een fatsoenlijke verbinding.

Eergisteren stond volledig in het teken van het zo soepel mogelijk de grens tussen Mauritanie en Senegal te passeren. Kort samengevat: drama. Steekpenning hier, stempeltje daar, ruzie met grenswacht (omdat ik graag een bonnetje wilde van de 860 euro die ik namens de groep inleverde. Niet gekregen…), en vooral veel wachten. In totaal heeft de grensovergang zo’n vier uur geduurd.

De weg naar de grens was een soort dodemansrit voor de voertuigen (zie tabel onderaan dit blogitem). Omdat we door Mauritanie in kolonne moesten rijden – met voor en achter de kolonne politieauto’s – betekende ieder probleem stilstaan voor de volledige kolonne. Rond 9 uur ‘s ochtends vertrokken we van de camping in Dakhla, rond 17:00 uur kwamen we aan bij de grens. Vermoeid van deze slechts 200 kilometer begonnen de onderhandelingen aan de grens. Gelukkig ontmoetten we voor de grens John. Hij was door de organisatie gestuurd om ons op te vangen en over de grens te loodsen. Door zijn tussenkomst is het ongetwijfeld sneller gegaan, al voelde het niet zo door het bureaucratische gedoe.

Enkele uren later gingen we, wederom in kolonne, onderweg de Zebrabar in Senegal. Nu waren het niet de voertuigen die voor vertraging zorgden. De vele politie checkpoints en het drukke verkeersbeeld echter wel. Halveweg de rit naar de Zebrabar stonden we even stil om de kolonne weer bij elkaar te krijgen. De groep was aardig versplinterd geraakt doordat de Senegalezen (zoals ook in Mauritanie) de auto er letterlijk tussen proppen. Dat stilstaan werd ons echter niet in dank afgenomen door de politie. Controle, onenigheid met de politiemensen en een aantal inbeslaggenomen internationale rijbewijzen waren het gevolg. Aangekomen bij de Zebrabar vonden we waar we inmiddels wel aan toe waren: koud bier en een warme maaltijd. Ook waren zit-toiletten en lauw-warme douches aanwezig. Schoon en met een gevulde maag konden we onze tent in kruipen. De Sjukbil moest alleen nog worden voorzien van een nieuwe dynamo, want die was door het zoute zeewater overleden. Dat onderdeel hadden ze gelukkig op voorraad en met verlichting van de verstralers van de Landbroezers was het snel gefixt.

De rit naar de finish in Dakar ging opvallend soepel. Het was ongeveer 300 kilometer rijden. Dankzij de goede navigatie van douane-personeel welke in de voorste auto meereed kwamen we in relatief korte tijd aan in Lac Rose. Het is vreemd om nu te finishen en te vieren dat we Dakar hebben gehaald, omdat we morgen gewoon weer verder rijden. Naar Gambia dus, om daar de auto te veilen. We zullen zien wat die rit ons gaat brengen. Voor nu zitten we prima op deze camping. Mooi uitzicht, zwembad en lekker weer. Dat voel zowaar aan als vakantie! De planning voor deze rustdag is dat we straks even naar Dakar gaan. Daar mogen we overigens met onze auto’s niet in, dus dat wordt geregel met taxi’s en/of bussen.

Dakar, de finish, is dus gehaald! En dat met goed werkende auto (ach, her en der een rammeltje, deukje, tie-wraps en ductape). Achteraf zeg ik: makkie, zo zwaar was het niet. Als ik echter terugdenk aan wat de auto heeft moeten doorstaan moet ik daar eigenlijk direct op terugkomen. De auto heeft echt veel te verduren gehad. Het feit dat bij diverse auto’s motorblokken half afgebroken zijn zegt denk ik genoeg. Goed, we zijn nog niet in Banjul. Maar dat mag het probleem niet meer zijn voor onze Opel.

Foto’s en filmpjes
Filmpje(s) komt/komen straks online. Wouter moet ze nog even knippen en plakken!
Als je je muis boven de afbeeldingen houdt verschijnt een summiere uitleg.

Tabel van gebeurtenissen tijdens rit naar grens (alleeen highlights, kleine dingen zijn gemist):

12:10 Woestijnkonijnen moeten koelvloeistof verversen
12:15 Sjukbil kan geen snelheid maken door defect aan verdelerkap (is ter plekke vervangen)
12:30 Zandrovers hebben lek in bijvuldop blokolie (gefixt met vaseline en vloeibare pakking)
12:31 Hakuna Matatta heeft probleem met brandstof (filter is vies, dit blijft de hele rit een probleem)
12:45 Sjukbil heeft vieze carburateur, worden stuk op sleep genomen door Landbroezers
13:15 Sjukbil staat even stil door defecte dynamo
13:25 Mercedes met lekke band (teamnaam onbekend)
13:30 Orangina constateert dat achteras bijna is doorgebroken ter hoogte van rechterachterwiel (gefixt met spanbanden)
13:45 Vollebolle verliest bumper
14:45 Stilstaan door problemen bij Hakuna Matatta
15:00 Uitlaat van Banana scheurt onder auto vandaan
15:05 Hakuna Matatta heeft problemen met brandstof toevoer
Gestopt met notuleren, lamme hand van het schrijven